Tenis stołowy

HISTORIA

      Współczesny tenis stołowy jest bardzo szybką grą wymagającą od zawodników niezwykle energicznych ruchów i reakcji. Rozgrywka polega przede wszystkim na szybkości i rotacji nadawanej piłce, by sprawić przeciwnikowi jak najwięcej trudności przy jej odbiorze.
         Tenis stołowy narodził się Anglii latach 80. XIX wieku.Z biegiem czasu, kiedy gra stawała się coraz bardziej popularna (szczególnie wśród zamożniejszych Anglików) postanowiono sprzedawać sprzęt do gry (wcześniej służyły do tego przedmioty używane codziennie). Wkrótce pojawiła się też popularna nazwa powstała od charakterystycznego dźwięku odbijanej piłeczki - ping pong. 

W Afryce tez grają w ping - ponga


SPRZĘT 


Rakietka składa się z deski oraz dwóch specjalnych, gumowych (kauczukowych) okładzin. Dopuszczalne są tylko czerwono-czarne kolory rakietki. Wymiary rakietki nie są określone w przepisach gry. Deska składa się z 1–9 sklejek i musi być zrobiona z co najmniej 85% z drewna, pozostałe sklejki mogą być zrobione np. karbonu, włókna szklanego lub kevlaru 
Okładziny po obu stronach muszą być w kolorach czerwonym i czarnym, inne są niedopuszczalne. Można je dowolną ilość razy wymieniać, przyklejając specjalnym klejem. Niektórzy gracze bardzo często przyklejają gumy, w ten sposób polepszając ich właściwości
Piłeczka o masie 2,7 g jest wykonana z celuloidu, ma średnicę 40 mm i powinna być koloru białego bądź pomarańczowego. Upuszczona z wysokości 30 cm, powinna się odbić od stołu na przynajmniej 23 cm.

Oficjalne, atestowane piłeczki tenisowe

Stół.Powierzchnia stołu służącego do gry wynosi 9 x 5 stóp (2,74 x 1,525 metra). Jego wysokość wynosi 0,76 m. Stół musi być prostokątny, pomalowany na zielono, niebiesko lub czarno. Białe pasy na krawędziach powinny mieć szerokość 20 mm a pasek przedzielający pola stołu powinien mieć szerokość 3 mm. 

Siatka ma sześć cali (15,24 centymetra), a jej wysokość na środku stołu powinna wynosić 15,25 cm. Jej napięcie powinno być takie, żeby przy obciążeniu jej na środku ciężarem 100 g opuściła się o 10 mm.

Stół używany do gry w tenisa stołowego

ROZGRYWKA

     Czas rozgrywki nie jest ograniczony. Aby wygrać set, należy zdobyć 11 punktów (zmiana serwującego co 2 serwy). Rozpoczęciem akcji w tenisie stołowym jest podanie (serwis) jednego z zawodników. Na najwyższym poziomie o tym, kto rozpocznie grę decyduje rzut monetą. Zwykle jednak odbywa się w ten sposób, że sędzia lub po prostu któryś z zawodników losuje piłkę schowaną w jednej ręce lub pod stołem. Ten, kto wylosuje ma prawo wyboru – może albo sam pierwszy serwować, wybrać odbiór (czyli przekazać pierwszeństwo podawania przeciwnikowi) lub zmienić połowę stołu. Każdy z graczy serwuje po dwa razy na przemian, a gdy stan gry wyniesie 10:10 od tego momentu po razie, aż do uzyskania przez jednego z zawodników 2-punktowej przewagi (koniec seta).
    Od kilku lat zawody rozgrywa się wyłącznie do 11, ale już nie do dwóch lub trzech wygranych setów, a do trzech lub czterech (best of five, best of seven).

Lucjan Błaszczyk (POL) podczas Igrzysk Olimpijskich w Pekinie

SERWIS

      Aby poprawnie zaserwować, należy podrzucić piłeczkę na przynajmniej 16 cm, nie wolno uderzyć piłki nad powierzchnią stołu, musnąć siatki, a także nie wolno jej zasłaniać żadną częścią ciała. Serwis w dużej mierze oddziałuje na przebieg późniejszej akcji – mówi się, że serwis jest dobry wówczas, kiedy odpowiedź przeciwnika będzie zgodna z zamierzeniem serwującego. Serwis powinien być jak najbardziej rotacyjny, powinien też za każdym razem zaskakiwać rodzajem i kierunkiem rotacji.

Wysoki podrzut piłeczki w czasie serwisu

PRZYZNANIE PUNKTU

Punkty są przyznawane za błędy w grze:
  • za pozwolenie, by piłka odbiła się dwa razy na jednej połowie
  • nieodbicie piłki, która raz odbiła się na jednej połowie
  • gdy piłka po odbiciu rakietką odbije się jeszcze raz od naszej połowy podwójne odbicie piłki; należy pamiętać, że według przepisów wolno odbić piłkę ręką do nadgarstka, choć przepisy odnośnie tego są różnie interpretowane przez sędziów 
  • odbicie piłki jakąś częścią ciała (nie dotyczy ręki do nadgarstka, która trzyma rakietkę)
  • odbicie piłki w ten sposób, by ta nie dotknęła połowy stołu przeciwnika odbicie piłki bez uprzedniego odbicia się jej na naszej połowie (czyli odbicie piłki „z powietrza”, co jest dozwolone w tenisie ziemnym)
  • dotknięcie ręką, inną częścią ciała bądź ubraniem powierzchni stołu
  • błędy podczas serwisu (opis poprawnego serwisu w akapicie Serwis) 
STYLE TRZYMANIA RAKIETKI

     Istnieją różne sposoby trzymania rakietki podczas gry. Różne style mogą być zakwalifikowane do dwóch głównych grup:
     Shakehand (styl klasyczny) – sposób trzymania rakietki w ten sposób podobny jest do podania ręki, z tą różnicą, że wszystkie palce oprócz palca wskazującego powinny zamknąć uchwyt, a palec wskazujący winien zostać wyprostowany na stronie backhandowej. Styl dominuje przede wszystkim w Europie i Stanach Zjednoczonych – w zasadzie wszyscy Europejczycy prezentują ten styl trzymania rakietki oraz około 2/3 Azjatów.
      Penhold (styl piórkowy, inaczej Chiński) – w tym stylu rakietkę trzyma się podobnie jak długopis. Ten styl jest popularny w Japonii, Korei i Chinach choć istnieje wiele różnych jego odmian.
Style trzymania rakietki
ccc
Kreator stron www - szybka strona internetowa